Τάξη και σεξουαλικότητα: Πώς πραγματικά έχουν τα πράγματα

Τάξη και σεξουαλικότητα: Πώς πραγματικά έχουν τα πράγματα

http://leninreloaded.blogspot.com/2013/10/blog-post_7280.html

Ως γνωστόν, ο προλετάριος είναι κάποιος ο οποίος δεν έχει κανένα μέσο αυτοσυντήρησης έξω από την πώληση της εργατικής του δύναμης. Στον βιομηχανικό καπιταλισμό, φυσικός φορέας αυτής της δύναμης, το εξω-οικονομικό θεμέλιο αυτής της οικονομικά κρίσιμης για τη συσσώρευση ικανότητας, είναι το σώμα.Ο βιομηχανικός προλετάριος λοιπόν, ιδωμένος ανθρωπολογικά, είναι ακριβώς αυτός που δεν έχει τίποτε άλλο παρά το σώμα του — σε αντίθεση με τον δούλο, που δεν έχει ούτε αυτό.Επειδή ο βιομηχανικός προλετάριος δεν έχει τίποτε παρά το σώμα του, ως φορέα της εργατικής δύναμης που είναι αναγκασμένος να πουλήσει για να συντηρήσει αυτό το σώμα, στερείται της συντριπτικής πλειοψηφίας των σωματικών απολαύσεων που εξασφαλίζουν αυτοί που εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη. Στερείται σχεδόν όλες τις απολαύσεις εκτός από μία την οποία δεν χρειάζεται αναγκαστικά να αγοράσει: την σεξουαλική απόλαυση.Όλες οι αστικές αναπαραστάσεις της βιομηχανικής εργατικής τάξης στον 19ο αιώνα την απεικονίζουν ως μια σεξουαλικά έκλυτη τάξη, η οποία παραβιάζει κάθε κανόνα εγκράτειας και πειθαρχίας και ξοδεύει την σωματική της ικμάδα, που είναι πολύτιμο εμπόρευμα, σε επιζήμιες απολαύσεις, απειλώντας ταυτόχρονα το κράτος και τις υπηρεσίες του με ένα ανεξέλεγκτο αριθμό μπάσταρδων εργατόσπορων που δεν έχουν πού την κεφαλή κλίναι. Από την αστική οπτική, ο εργάτης είναι η άλλη όψη του αριστοκρατικού νυμφομανή: η λούμπεν εκδοχή της σεξουαλικής διαφθοράς της αριστοκρατίας. Οι άλλες του αμαρτίες –ότι πίνει, ότι δέρνει τη γυναίκα του, ότι δεν πάει στην εκκλησία– που του καταμαρτυρούνται από δεκάδες μελέτες της εργατικής τάξης που γράφονται μετά το 1840 και ως τα τέλη του 19ου αιώνα, διαπλέκονται με την σεξουαλική του απειθαρχία. Η εργατική σεξουαλικότητα, ταυτόχρονα, δεν είναι καν «φυσιολογικά» ετεροφυλοφιλική: στα κρυφά του απομνημονεύματα, που δημοσιεύονται σχεδόν 100 χρόνια μετά το θάνατό του, ο αστός συγγραφέας και ομοφυλόφιλος της ύστερης Βικτωριανής εποχής John Addington Symmonds εξομολογείται ότι οι εραστές του προέρχονταν κατά κόρο από την εργατική τάξη, ενώ τα όρια μεταξύ πηγαίου και αγορασμένου έρωτα σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με τους εργάτες εραστές του παραμένουν άβολα θολά. Η πορνεία ανδρών εργατών στην Αγγλία της εποχής είναι διακριβωμένη και εξερευνημένη ιστορικά, όπως είναι και η κεντρικότητά της για την σεξουαλική ζωή των ομοφυλόφιλων της αστικής τάξης. Όποιος έχει διαβάσει Καβάφη, για να ρθούμε στα καθ’ ημάς, δεν μπορεί παρά να έχει προσέξει πόσο παρόμοια είναι η ταλάντωση ανάμεσα στον παραβατικό πόθο για το σεξουαλικά ελεύθερο και όμορφο εργατικό σώμα και την αγοραία εκμεταλλευσιμότητα του σώματος αυτού στη δική του ποιητική:Μια ΝύχταΗ κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτωήρχονταν η φωνές κάτι εργατώνπου έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν. Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτιείχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλητα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώραπου γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.Με αρέσει και με συγκινεί η εμορφιά του λαού, των πτωχών νέων. Δούλοι, εργάται, μικροϋπάλληλοι του εμπορίου, υπάλληλοι των μαγαζιών. Είναι η αμοιβή, θαρρείς, για τες υστερήσεις των. Η πολλή δουλειά και η πολλή κίνησις τους κάμνουν λεπτά και συμμετρικά τα σώματα. Είναι σχεδόν πάντα λιγνοί. Τα πρόσωπά τους, ή άσπρα όταν η εργασία τους είναι μες σε μαγαζιά, ή ηλιοκαμένα όταν είναι έξω, έχουν ένα συμπαθητικό, ποιητικό χρώμα. Είναι μια αντίθεσις στους πλουσίους νέους που είναι ή αρρωστιάρηδες και φυσιολογικώς βρώμικοι, ή με πάχητα και με λίγδες απ’ τα πολλά φαγιά και τα πιοτά και τα παπλώματα· θαρρείς που στα πρησμένα ή στα ζουρωμένα μούτρα τους φανερώνεται η ασχημία της κλεψιάς και της ληστείας των κληρονομιών και των τόκων των.29/6/1908Όμως η θέση της βιομηχανικής εργατικής τάξης στην παραγωγή, το γεγονός πως δεν έχει νομή της δικής της εργατικής δύναμης, σημαίνει ότι ακόμα και η σεξουαλικότητά της γίνεται μέσο εκμετάλλευσής της: η πορνεία ανδρών και γυναικών εργατών είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Κι από την άλλη, η οικονομική αθλιότητα σήμαινε πως η σεξουαλική απόλαυση δεν μπορούσε να διασφαλίσει τον εαυτό της από αθέλητες γεννήσεις που εξαθλίωναν ακόμα περισσότερο την κατάσταση (ήταν ανήκουστη η αντισύλληψη για τους κολασμένους της γης) και από λογής αφροδίσια νοσήματα που κατέστρεφαν την εργατική ζωή.Γρήγορα λοιπόν, και ήδη από το βιβλίο του Ένγκελς για την Κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία (1843), τέθηκε το θέμα ότι για τους κολασμένους η σεξουαλική ελευθερία ήταν ακόμα ένα δίκοπο μαχαίρι, μια δυνητικά πολύ επώδυνη πολυτέλεια. Αλλά δεν τέθηκε με όρους «πουριτανισμού»: η εργατική τάξη δεν είχε καμία σχέση με τέτοιου είδους αστικά ιδεολογήματα και καμία ανάγκη για αυτά. Τέθηκε με τους όρους που τίθενται τα πάντα για τον εργάτη στον καπιταλισμό: με όρους αναγκαιότητας. Για να διευκολυνθεί η μαχητική και επαναστατική οργάνωση της εργατικής τάξης, για να προστατευτούν από την υπεργεννητικότητα σε ένα κράτος χωρίς κοινωνική πρόνοια, για να προφυλάξουν το σώμα τους από αρρώστιες χωρίς γιατρειά για τους φτωχούς, αλλά και για να αποκρούσουν την αστική προπαγάνδα εναντίον τουςς, έπρεπε οι εργάτες να ελέγξουν τη σεξουαλικότητά τους. Στην Ελλάδα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, οι γυναίκες είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλα τα επίπεδα –οργανωτικά, πολιτικά, στρατιωτικά. Η μαρξιστική-λενινιστική κληρονομιά της «Καταγωγής της Οικογένειας» και της «Αγίας Οικογένειας» αντιπροσώπευε την πιο ριζοσπαστική κριτική της πατριαρχίας που είχε γνωρίσει ποτέ η Ελληνίδα (και που έχει γνωρίσει ως τα σήμερα, στο επίπεδο της έμπρακτης ζωής, και όχι της ανέξοδης lifestyle ρητορείας). Η μόνιμη φασιστική και ταγματασφαλίτικη επωδός για την κομμουνίστρια, ήταν, προβλέψιμα και ιστορικά θεμελιωμένα, πως ήταν «ανήθικη», «εξώλης και προώλης», «παστρικιά», «πουτάνα». Οι νοικοκυραίοι δεν είχαν ποτέ άλλη άποψη για την εργατιά παρά πως εκπροσωπούσε ένα κατώτερο είδος ανθρώπου, την άρνηση κάθε τι του «αγνού» και «ηθικού». Και οι κομμουνίστριες, όταν συλλαμβανόταν, αν γλίτωναν τον βιασμό, σπάνια γλίτωναν τις πιο εμετικές και χυδαίες βρισιές που αντανακλούσαν την φασιστική «ματσό» ανασφάλεια και τον λυσσαλέο σεξισμό της «πατροπαράδοτης» συνήθειας της υπανάπτυκτης επαρχίας:Οι χωροφύλακες, κάθε φορά που γύριζαν από επιχειρήσεις, περνούσαν έξω από την αποθήκη και από εκεί έξω ξεσπούσαν τη μανία τους με ακατονόμαστες βρισιές. Από το βαθμό της οργής τους καταλάβαινα εάν είχαν επιτυχίες ή αποτυχίες στις επιχειρήσεις. Τις βρισιές και τα αισχρόλογα μου είναι αδύνατον να τα επαναλάβω. Άρχιζαν από «Βουλγάρα πουτάνα» και κατέληγαν σε βρισιές ακατονόμαστης χυδαιότητας.Μαρία Σιδέρη, Χρόνια οδύνηςΌμως η λύσσα της αστικής τάξης ενάντια στον εργάτη είναι τέτοια που πάντα μια κατηγορία για κάτι, αν διαψευσθεί απ’ τα πράγματα –και διαψεύσθηκε από το ήθος και την αυτοπειθαρχία των κομμουνιστών και κομμουνιστριών– μεταμορφώνεται στο αντίθετό της, ώστε να χτυπήσει την εργατική τάξη από την ανάποδη πλευρά: και έτσι προέκυψαν οι γελοίοι και βδελυροί Αξελοί που εξαπέλυαν μύδρους από τα Παρίσια όπου είχαν καταφύγει φοβισμένοι, τάχαμου ενάντια στον «πουριτανισμό» των κομμουνιστών και την «αστική» τους, δήθεν, «σεμνοτυφία.» Οι αστοί, θεματοφύλακες του «αγνού και ηθικού», είχαν τώρα αυτομεταμορφωθεί σε κήνσορες της «ελευθεριότητας» που κατακευραύνωναν, από τα «απελευθερωμένα» ύψη της μίζερης ψευδοεπανάστασής τους στα πανεπιστήμια, τον «κομμουνιστικό σεξουαλικό συντηρητισμό.» Το πού κατέληξαν όλα αυτά στην πράξη, το γνωρίζουμε: οι απ’ τους Αξελούς εκπαιδευμένοι στην «σεξουαλική απελεύθερωση» του εμπορευματοποιημένου σώματος στον εμπορευματοποιημένο κόσμο, αφού αυνανίστηκαν όσο μπορούσαν με το Κλικ, το Μαξ, το Κολτ και τα λοιπά, μια με τις Πόρσε και μια με την τσόντα στο ιλουστρασιόν χαρτί, τελούν σε μόνιμη σεξουαλική δυσθυμία και κατάθλιψη καθώς η αίσθηση της ατομικής αποτυχίας και το άγχος της επιβίωσης εκμηδενίζει την δράση κάθε «Βιάγκρα»· και ο σοσιαλισμός, εκεί όπου μπόρεσε να επικρατήσει, έκανε πιστοποιήσιμη πράξη την σεξουαλική απελευθέρωση της εργατικής τάξης, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της χειραφέτησης του σώματός της απ’ την εκμετάλλευση.

Sent by gReader Pro

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Σύλλογος Γονέων 3ου Δημοτικού Παλλήνης(Κάντζας)

Το ιστολόγιο του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 3ου Δημοτικού Σχολείου Παλλήνης(Κάντζας).

ΚΩΣΤΑΣ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑΣ

Από την Ιδέα της Αυτοκίνησης μέχρι τις κοινωνίες του Μεγάλου Αδελφού και από τον Εξιπερί μέχρι τον Τζόνοθαν Λίβινγκστον Σίγκαλ. Iστoλόγιο για την εποχή του Τεχνολογικού Μεσαίωνα, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Νέας και της Εταιρικής Διακυβέρνησης και ότι άλλο προκύψει στο μεταξύ. Ερώτηση κρίσεως: πότε έγραψα ότι, η ώρα του ΔΝΤ είναι κοντά;!

O Antista/Chef προτείνει...

μάχιμα γραφικά για το διαδίκτυο και τους δρόμους

Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

Αυτόνομο μέλος του πανελλαδικού Δικτύου Παρεμβάσεων - Συσπειρώσεων Δ. Ε.

21aristera

για την εργατική αριστερά του 21ου αιώνα

ΟΜΑΔΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

...Καθηγητές Σχολείων Κυψέλης, Πατησίων, Γαλατσίου, Φιλαδέλφειας

Κανάλι

Αρχαίοι και αχρείοι Μαρξιστές - Μαοϊστές

ΖΩΝΤΑΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - HUMAN LIBRARY GREECE

...εκεί που οι ιστορίες ζωντανεύουν

Εργασιακή επιτροπή εργαζομένων ΔΟΛ

Το σημείο ενημέρωσης της εργασιακής επιτροπής των εργαζομένων στον ΔΟΛ

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις

Δίκτυο ριζοσπαστικών ανεξάρτητων σχημάτων και αγωνιστών στο Δημόσιο Τομέα

Επισκιασις

Hip-Hop | Το Θέμα Είναι Ταξικό

Avantgarde

Κόκκινη Ορχήστρα Αθήνας / για την επανάσταση και το σοσιαλισμό

Εργατική Εξουσία - Αρχείο

Αρχειο Κομμουνιστικου Συνδεσμου (1996-2008)

Aformi's Blog

Just another WordPress.com weblog

Γκράνμα

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ ΜΕ ΠΑΕΙ, ΣΕ ΚΟΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΕΤΕ

Exitorial

exit the news. enter the views.

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

Αρέσει σε %d bloggers: