Κριτική στο ΚΚΕ: στραβός ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε;

Με την ευκαιρία του 20ού συνεδρίου του ΚΚΕ βλέπω πολλούς φίλους και πρώην συντρόφους σε εκτός του ΚΚΕ οργανώσεις και ομάδες να ασκούν κριτική στις θέσεις του κόμματος με βασικό στοιχείο ότι το ΚΚΕ μιλάει στο λαό για το σοσιαλισμό, χωρίς να προτείνει ενδιάμεσους πολιτικούς στόχους, όπως να φύγουμε από το ευρώ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ κλπ. Όπως ορθά επισημαίνουν, χρειάζονται ενδιάμεσοι πολιτικοί στόχοι στην πορεία για το σοσιαλισμό, ώστε να τεθούν σε κίνηση οι λαϊκές μάζες. Η διαφωνία μας είναι στο τι είδους στόχοι πρέπει να είναι αυτοί και με τι είδους κίνημα θα τους επιδιώξουμε.

Στην κριτική αυτή των φίλων και συναγωνιστών, ενίοτε καλόπιστη, αντλούνται παραδείγματα άλλων εποχών, όταν οι κομμουνιστές πάλευαν για την επανάσταση σε φεουδαρχικές χώρες (π.χ. προεπαναστατική Ρωσική αυτοκρατορία) ή όταν (κυρίως μεταπολεμικά) πάλευαν στη Δύση για την υπεράσπιση του σοσιαλισμού, με κραταιά τότε την ΕΣΣΔ και άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Και επικρίνουν το ΚΚΕ γιατί δεν εφαρμόζει την μετωπική πολιτική εκείνης της περιόδου, ή παρόμοια, ώστε να ενωθεί ο λαός που δεν ξέρει και πολλά για το σοσιαλισμό, ή δεν τον επιλέγει τελοσπάντων, και να αγωνιστεί για ενδιάμεσους στόχους (ευρώ, ΕΕ, ΝΑΤΟ) μήπως και στην πορεία αυτού του αγώνα δυναμώσει το κίνημα και στρέψει την πυξίδα του προς το σοσιαλισμό.

Όμως, ξεχνούν μάλλον οι φίλοι ότι οι μετωπικές αυτές πολιτικές εκείνων των περιόδων ανταποκρίνονταν σε άλλες ανάγκες από τις σημερινές. Για να πάρω μόνο ένα σχετικά πρόσφατο παράδειγμα, το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» έστρεφε αντικειμενικά στην εποχή του την πυξίδα προς την ΕΣΣΔ ή άλλες σοσιαλιστικές χώρες, αν όχι άμεσα, ως στόχο σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της Ελλάδας, έστω έμμεσα, ως συμμαχία ή άτυπη συνεργασία της χώρας με το σοσιαλιστικό μπλοκ σε επιμέρους ζητήματα. Τότε, η φυγή από την ΕΟΚ άνοιγε αντικειμενικά το ερώτημα «αν όχι με τη Δύση, μήπως με το σοσιαλισμό;» Και αυτό το καταλάβαινε και ο πιο άσχετος. Δεν ήταν βέβαια σοσιαλιστικές οι εκτός της ΕΟΚ δυτικές χώρες, όμως η ρήξη με την ΕΟΚ (σήμερα ΕΕ) άφηνε το μυαλό και το και το μάτι να κοιτάξουν και προς ανατολάς.

Σήμερα, αν πεις φεύγω από το ευρώ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, πρέπει να πεις πού θα πας. Γιατί κανείς δεν το καταλαβαίνει, ακόμη κι αν το εξηγείς, πόσω μάλλον από μόνος του. Σήμερα δεν υπάρχει ΕΣΣΔ, ούτε σοσιαλιστικό μπλοκ. Τα παλιά μονοπάτια δεν οδηγούν παρά σε ερείπια και πρέπει να χαραχτούν νέα. Σαφώς λες όχι στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, στο ευρώ, αλλά αυτοί είναι πλέον υψηλοί τακτικοί στόχοι, επόμενοι όροφοι σε ένα οικοδόμημα που ακόμη δεν έχει καλά – καλά ισόγειο. Ασφαλώς μπορεί να κινητοποιεί κάποιες μάζες η έξοδος από ευρώ, αλλά είναι σε θέση το κίνημα να τη στρέψει προς σοσιαλιστική κατεύθυνση;

Όχι, λέω εγώ. Και αντιλαμβάνομαι ότι το ΚΚΕ μου λέει να μπω στον αγώνα, να πιάσω ταμπούρι, ώστε να δυναμώσει το κίνημα και να περιέλθει σε θέση να βάλει τέτοιους πολιτικούς στόχους, όπως η ρήξη με την ΕΕ κλπ., με δικούς του όρους, χωρίς να γίνεται θλιβερός ουραγός αστών με παρόμοιους στόχους αλλά μεγαλύτερη ισχύ.

Ειρωνεύεται ένας φίλος το ΚΚΕ, λέγοντας ότι σήμερα πρέπει να παλεύεις για ψωμί και ειρήνη όπως κάποιοι «ρεφορμιστές» έλεγαν κάποτε. Εννοεί το Λένιν πριν την επανάσταση, για όσους δεν ξέρουν, πιστεύοντας ότι έτσι στοιχειοθετεί το επιχείρημα: ας βγούμε πρώτα από την ΕΕ και τότε ο λαός, που θα φάει υποτίθεται ψωμιά έτσι, θα σκεφθεί και το σοσιαλισμό σε επόμενο βήμα. Τι να πω γι αυτό; Μου φαίνεται τόσο φανερό λάθος, που δυσκολεύομαι να επιχειρηματολογήσω. Με μια φράση, τότε ο λαός είχε όπλα, τώρα τι έχει; Θα υπάρχουν απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, είμαι βέβαιος. Όμως η ουσία του ερωτήματος είναι ότι ο λαός δε θα πάει πουθενά χωρίς δική του ισχύ, δικά του όπλα, και αυτά δε μπορώ να τα βρω ούτε στο πλήρως ελεγχόμενο διαδίκτυο, ούτε έξω από το οργανωμένο του κόμμα.

Το ζήτημα δεν είναι πώς θα βγούμε από την ΕΕ για να γίνουμε σκλάβοι με δραχμές αντί ευρώ. Το θέμα είναι να πεισθεί ο λαός να μπει στη μάχη σε μια εποχή που δεν υπάρχει τσάρος να ανατραπεί, ούτε ΕΣΣΔ να του συμπαρασταθεί, ούτε όπλα κατέχει για να τα στρέψει στους δυνάστες του. Πριν πιστέψει στο σοσιαλισμό, ο λαός πρέπει να πιστέψει στις δυνάμεις του. Αυτόνομα. Όχι παρέα με τους αστούς έξω από το ευρώ και μετά πίσω στον καναπέ.

Σε τίποτε δε μπορεί να πιστέψει ο λαός αν δεν πιστέψει στον εαυτό του, αν δε γραφτεί στο σωματείο του γιατί φοβάται το αφεντικό του. Δε μπορείς να βγεις από την ΕΕ και να νικήσεις αν είσαι μονίμως ηττημένος στο χώρο εργασίας. Ούτε το αίτημα «έξω από την ΕΕ» μπορεί να δώσει κουράγιο σε κάποιον να αψηφήσει το αφεντικό. Γιατί του δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να νικήσει χωρίς να κοντραριστεί με το αφεντικό, πετυχαίνοντας στο δρόμο μια πολιτική αλλαγή, χωρίς να αλλάξει τίποτε στη δουλειά.

Να γιατί ο πολιτικός στόχος για έξοδο από την ΕΕ, το ευρώ και το ΝΑΤΟ δεν προηγείται της μετωπικής δράσης για το ψωμί και την ειρήνη, πρώτα από όλα μέσα στο χώρο εργασίας. Πρώτα σηκώνεις το κεφάλι και μετά κοιτάς πού μπορείς να φτάσεις. Όταν κοιτάς με σκυφτό κεφάλι, δε βλέπεις μακριά.

Και αν σηκώσεις το κεφάλι να δεις, μπορεί να μη χρειαστείς πολλούς ενδιάμεσους πολιτικούς στόχους. Στον αγώνα για ψωμί και ειρήνη, ο Κερένσκι μπορεί ίσως και να παρακαμφθεί. Έχει ξαναγίνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Σύλλογος Γονέων 3ου Δημοτικού Παλλήνης(Κάντζας)

Το ιστολόγιο του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 3ου Δημοτικού Σχολείου Παλλήνης(Κάντζας).

ΚΩΣΤΑΣ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑΣ

Από την Ιδέα της Αυτοκίνησης μέχρι τις κοινωνίες του Μεγάλου Αδελφού και από τον Εξιπερί μέχρι τον Τζόνοθαν Λίβινγκστον Σίγκαλ. Iστoλόγιο για την εποχή του Τεχνολογικού Μεσαίωνα, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Νέας και της Εταιρικής Διακυβέρνησης και ότι άλλο προκύψει στο μεταξύ. Ερώτηση κρίσεως: πότε έγραψα ότι, η ώρα του ΔΝΤ είναι κοντά;!

O Antista/Chef προτείνει...

μάχιμα γραφικά για το διαδίκτυο και τους δρόμους

Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

Αυτόνομο μέλος του πανελλαδικού Δικτύου Παρεμβάσεων - Συσπειρώσεων Δ. Ε.

21aristera

για την εργατική αριστερά του 21ου αιώνα

ΟΜΑΔΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

...Καθηγητές Σχολείων Κυψέλης, Πατησίων, Γαλατσίου, Φιλαδέλφειας

Κανάλι

Αρχαίοι και αχρείοι Μαρξιστές - Μαοϊστές

ΖΩΝΤΑΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - HUMAN LIBRARY GREECE

...εκεί που οι ιστορίες ζωντανεύουν

Εργασιακή επιτροπή εργαζομένων ΔΟΛ

Το σημείο ενημέρωσης της εργασιακής επιτροπής των εργαζομένων στον ΔΟΛ

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις

Δίκτυο ριζοσπαστικών ανεξάρτητων σχημάτων και αγωνιστών στο Δημόσιο Τομέα

Επισκιασις

Hip-Hop | Το Θέμα Είναι Ταξικό

Avantgarde

Κόκκινη Ορχήστρα Αθήνας / για την επανάσταση και το σοσιαλισμό

Εργατική Εξουσία - Αρχείο

Αρχειο Κομμουνιστικου Συνδεσμου (1996-2008)

Aformi's Blog

Just another WordPress.com weblog

Γκράνμα

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ ΜΕ ΠΑΕΙ, ΣΕ ΚΟΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΕΤΕ

Exitorial

exit the news. enter the views.

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

Αρέσει σε %d bloggers: